Solitudine
Sulu, pinsierusu e ‘bbandunatu,
carucu ti uài, si ni stai piecatu
sobbr’a nu bastoni sturtigghiatu.
Lu viti sempri a qudd’angulu ti strata,
sia ca sta spetta ‘ncunùnu o forsi na chiamata.
Ma ìddu già lu sapi: sta all’urtama fi rmata.
L’hannu lassatu sulu, nisciunu l’è vulutu,
l’hannu già misu vivu intra allu chiautu.
Tanti sutùri e stienti, na vita ti fatìa,
e mo’ ‘ccussi’ ridottu, minatu ‘ntra na via.
No senti ci lu cerca, na voci ca lu chiama,
no nc’è na facci amica e mancu una striàna.
No nc’eti ci lu pigghia pi fa’ na caminata,
no nc’èti ci lu strengi cu manu accalurata.
Nci manca nu surrisu, nci manca na carezza,
no teni chiù na lacrima e mancu chiù na pezza.
Propria l’atra matina, ti ‘dda’ iu sta’ passava,
mi sta’ paria serenu, ma mienzu ‘ddurmisciutu:
inveci, zittu zittu: si nn’era propria sciutu.
L’era vulutu ‘mbrazzu, nci ticu to’ paroli,
vulìa nci cercu scusa, vulìa facìa nu pattu,
pi cuddu c’amu tittu e poi no l’amu fattu.
Ce nd’era poi custatu cu l’erumu iutatu?
Ca ce vulia l’assegni o forsi mantinutu?
Nu fi atu li ‘bbastava o puru nu salutu.
Lu cori strittu ‘ncanna forti mi sta’ ‘nchianava
e chiù ti ‘ncuna lacrima già mi sta’ sciulava.
No vi lu sacciu a diri ci poi m’è pirdunatu:
sacciu ca nanzi a iddu m’agghiu ‘nginucchiatu.
