Lu pani fattu a casa
Quant’è bellu lu pani fatt’a casa:
pari ‘na rosa ca ti voli vasa,
prufumatu, crisciutu e sapuritu,
quandu lu faci si celabra nu ritu.
Pani ti cranu ca tu ha’ simminatu,
mitutu, vattutu e toppu vintulatu.
Po’ lu ‘nsaccavi e, na vota macinatu,
cruessu e farina vinìa cunsirvatu.
Quedda farina po’ la sutazzavi,
e ‘ntra la mattra pronta la šcanàvi
‘mmišcata cu acqua, sali e lu luvàtu,
oliu ti còmutu e assìa già trimpatu.
Alli panetti la forma po’ ‘ncì tavi,
fatta la croci, nu segnu ncì lassavi;
ringraziavi, cussi’, la Pruvvitenza,
pi lu pani ca t’anchìa na critenza.
Sobbr’allu taulieri vinìa sistimatu,
cu na cuperta toppia scìa ‘mmugghicatu,
spittavi cu facìa e, appena ca cunfi ava,
all’ora giusta allu furnu si ‘nfurnava.
Na vota cuettu, a casa si purtava:
era na festa, ci chiù lu spituzzava.
Cu n’atru stuezzu lu pizzu si facìa,
sobbr’alla chianca càuta lientu si cucìa.
Nu picca ti pasta, toppu, si lassava:
era lu criscitùru, pi ci ti lu circava;
facìa lu giru ‘ntr’à lu vicinatu,
appena ti sirvìa, era friscu cunsirvatu.
Cu lu prucressu nisciunu chiù trimpava,
‘ntrà tutti li putèi lu pani si ‘ccattava;
panini e sfi latini, jat’a ci li mangiava,
ci è ca no putìa, ce ‘nvìdia ca pruvava!
Li poviri villani e a ci tinìa lu cranu,
cuntinuàunu cu lu pani fattu a manu.
Parìa na cundanna, era ‘na pinitenza
lu pani ca ‘ntustava intr’alla critenza.
Iu mi ni virgugnava, assi’ cu quiddi feddi,
beddi ‘ntustacchiati ca mancu l’aculeddi.
Pi furtuna li tiempi hannu cangiatu
lu pani fattu a casa ti tutti è ricircatu.
Assai so’ li pintiti ca l’èrunu lassatu,
lu furnu ti “la Paccia”, ti mota è riturnatu.
Lu disgraziatu ca sempri l’è mangiatu
va spiccia ca mo’ passa pi omu furtunatu!
