La limosana
Cu la sporta a tracolla e la visazza ‘ncueddu
si scia strascinandu calandu nu muleddu;
girandu pi li strati ncignava la matina
tuzzandu casa casa, sia porta ca vitrina.
No tutti rispundìunu, no tutti si ‘’nfàcciaunu,
e quiddi ca putìunu na cosa nci la tàunu:
a voti robbi vecchi ca chiù no si mintìunu,
ti pani, casu e frutta la sporta nci l’anchìunu.
Mossi no ni facìa, gnincosa ricugghìa,
ca quddu ca li tàunu sicuru li sirvìa.
Lu tiempu cu saluta, ringrazia e si ni scìa
priandu la Matonna ca lu sta pruvvitìa.
Erunu tiempi tristi, nc’era la fami nera,
era già na furtuna ‘rriva’ sin’alla sera!
Appena ca scurìa, nu lampu, e po’ sparìa:
nu ponti o na pagghiara bastava cu durmìa.
Cu cierchi la limosana nci stava lu bisuegnu,
nu picca ti curaggiu e tantu ti ritegnu;
nienti mo’ si capisci, ci chiù ‘llonga la manu,
cercunu la limosana struppiandu l’italianu.
A ci no parla propria: cu nu cartoni scrittu
tici ca lu maritu è stroppiu e nu rilittu,
li fi liu so’ piccinni e puru hann’a mangiari:
ti tocca cu stai attientu pi quddu ca nci ha’ dari.
E ci, mai sia, so’ picca li sordi ca nci ha’ tatu,
a quddu paisi, certu, vi’ ca t’hannu mandatu!
