La Bifana
Cu quant’ansia si spittava la Bifana,
sia ca vinìa ti festa, sia ti uttisciana:
na vecchia brutta, ‘rrunchiata e ‘rripizzata,
pi tuttu l’annu ni l’erumu sunnata.
Na bella lettra si usava cu nci scrivi
cu nci circavi quddu ca tu vulìvi.
Comu ni la ‘mmuccàumu, fessi minchialiri,
ca ti notti er’a scendiri ti ‘ntra lu fucaliri.
Cussì ‘ppindivi nu quazettu mienzu scillabbratu
ci sa’, po’, nci truvàvi ce ieri sà circatu,
scrivendu ca era tuttu ‘mmiritatu.
“Erumu stati bueni, stutiosi e ubbitienti”,
ci no quedda fi tenti no ni purtava nienti.
Ca ci po’ sà capìa ca ieri nu ‘mbrugghioni,
ti l’ieri già a spittari: cènniri e craòni!
Li uecchi, quedda notti, no tantu li chiutìa,
vulìa a la spittàva, vulìa a la vitìa
com’era veramenti sta sorti ti Bifana:
li scarpi tutti rutti, la scopa e na suttana?
E comu li purtava li cosi ‘mpacchittati
pi tuttti li vagnuni ca l’erunu circati ?
La capu mi mangiava, nisciunu nci vinìa,
e iu, sulu sulu, allu suènnu mi nni scìa.
Na vota ‘mpapagghiatu, ce cosa no vitìa,
‘rricali e cosi tuci ‘ntra quedda casa mia:
fucili ca sparàunu, machini ca sunàunu,
strumenti musicali, pupazzi ca ballàunu.
Comu nu rimbanbitu ‘gnincosa mi uardava
e priava li Signori cu no mi ‘ddiscitàva.
Infatti, la matina, ce piensi ca truvava?
To’ mustazzueli cu do’ ‘ncartiddàti,
to’ fi chi cu li menduli ‘ccucchiati
e poi nuci e friseddi scilippati.
Pi dimustrari ca era la Bifàna:
na tromba ca era vista addo’ Franciosu,
na bella trottula cu la sunagliera
ca l’era vista lu giurnu ti la fera.
Passati li prim’anni, man manu ca criscìa,
no ‘nc’erunu giocattuli, ma ciò ca nci vulìa:
nu paru ti quazetti, quaterni e coloretti,
non era chiù lu tiempu ti sciuechi o ti trumbetti.
Ormai l’era capitu, lu tiempu lu ‘nsignava,
ca cuddu ca circavi ‘ncununu lu ‘ccattava.
Non era la Bifana!
Era la mamma tua! E la cinta ca stringìa
ci sà ti ‘ccuntintava cu quddu ca putìa.
Propria nu giurnu ca e’ra essiri ti litizia,
pi tanti vagnuni era n’attu t’ingiustizia.
Già ti tannu la vita ti signava,
e tu la sciuticavi pi cuddu ca ti tava.
Ma, ci nci piensi buenu, la Bifana addo’ scia:
addo’ no nc’era nienti o a quddu ca tinìa?
Addo’ è ca si fi rmava, scindìa e po’ lassava:
‘ddo’ ‘nc’era lu bisuegnu o ‘ddo’ no nci nni stava?
Sti cunti e sti culacchi lassamincili tiri
a tutti li piccinni c’ancora hann’a capiri.
Ci puru mo’ ‘ncunùnu mi ‘ddummanda:
“Cì eti la Bifana?”, risposta no nni tau.
Vògghiu cu mi ‘rricordu
quddu ca mi sunnàu!
