La ‘ngranìta

Appena la stagioni ‘ncignava cu scarfava,
vulìvi ‘ncuna cosa, ci sà ti ‘ddifriscava.

All’ombra no si stava, lu jentu fuchisciava,
lu soli a menzatìa a pièrnu ti  brusciàva.

Ci nc’èra lu faùgnu, la capu ti scuppiava,
l’aria cussì  pisanti, ca no si rispirava.

No nc’èrunu  li mezzi ca nci stannu moni,
sunnandu cosi  frischi pinzavi allu spumoni.

Pì strata o ‘ntra li casi  nienti si suppurtava,
jat’a  ci scìa a mari o fori cu ‘nnuttava.

Cavaddi cu traìni, tendi pi sci’ alli bagni,
“Pisciaquazetti”, “Arturu”: li spiaggi ti Misciagni.

Lu ‘mmìli ‘ntrà lu puzzu l’acqua ti ‘ddifriscava,
ma lu muloni russu comu ti ‘ddicriava!

Lu megghiu tu l’acchiàvi all’anguli ti strata,
‘ddo ‘nc’era nu banconi, lu jacciu e la crattata.

Lu jacciu ‘mmugghicàtu, cussì nò si squagghiava,
cu faci la ‘ngranìta Viciènzi  lu crattàva.

Buttìgli, misi ‘nfìla, ti assenzi culuriti,
sirvìunu cu ‘ssuppi e cu bagni li ‘ngraniti.

Già lu bicchieri  ‘mmànu, ce friscu ca ti tava,
‘ssaggiàvi la ‘ngranìta e  la capu ti gilava.

Ca, ci nci  pienzi buenu, no nci vulìa nienti
pì fòttiri lu càutu e pì campà cuntienti:
Bastava na ‘ngranìta, fatta cu la crattata,
no pi lu jattu neru, ma pi la ‘ddifriscata.

Lascia qui il tuo pensiero!