A mio padre
Ti nn’ha’ sciutu pì tiempu stamatina!
All’usu tua
ca no ‘ppuggiavi peti
e no scarfavi liettu.
No m’ha’ spittatu
e m’ha’ fattu nà surpresa:
ce ier’a fari
ti cussì ‘mportanti?
Senza cu scuemiti nisciunu,
zittu, zittu e all’ascundutu
nd’ha’ ‘mmullati ‘n quartu
senza mancu nu salutu.
Ha’ chinu ti piaceri
na vita sinu a ieri
e, ‘mmienzu ‘ddo’ passavi,
nu struelucu lassavi.
Tuttu pigghiavi a sciocula,
‘gni-n-cosa ti sciulava,
pi tutti na battuta, nu gestu o na parola;
no nc’era ti bisuegnu cu ieri sciutu a scola
a ci vulìa, capia!
E n’ha’ fatta ti fatìa!
Ti giurnu, sera e notti.
Sempri dispostu a tutti,
mai ca ticivi:”Noni!”,
e quandu no ‘rrivavi
o no nci la facivi
tu stessu li ticivi:
“ L’artieri so’ ‘mbrugghiuni!”
Puru cu lu destinu
ti l’ha’ pigghiata a risa:
Comu iddu ti tintava,
vulia a ti ‘mbrazzava e mentri ti nni purtava,
“ Nò era quedda l’ora”, lu fessa ti spittava.
E a ci ti ‘ddummandava
comu ti sta’ sintivi, ritendu rispundivi:
“Dda sobbra, a unu a unu, no mi vulìa nisciunu!”
Ma osci ndi l’ha’ fatta:
e’ vinuta propria edda,
quedda ca no sparagna
ci riti o ci si lagna,
né ricchi e né pizzienti,
né debuli o putienti.
Purtava na ‘mbasciata,
anzi, propria na chiamata:
Era na cosa urgenti,
no si putìa fa’ nienti.
Ma, ci era stu Signori
ca ti pressa ti vulia e Iddu no scindia?
Qualcosa ier’ a fari
ci a nui ier’a lassari?
Era l’attani nuestru, ti tutti li cristiani,
lu mundu era criatu cu fi atu e cu li mani:
lu Diu Onnipotenti, lu Diu Nostru Signori,
addo’ ntra n’atra luce nisciunu chiù nci mori.
Vulìa ti veti amprima,
cu Iddu t’ier’a stari.
Tantu cu si l’aspetta:
‘ncununa nci l’ha’ fari!
